#real .. the message
posted on 20 Nov 2011 15:59 by poet-pฉันรู้สึก อุณหภูมิของใบหน้าเปลี่ยนไป
หน้าฉันเปลี่ยนสี
เหมือนตัวมันวูบวาบไปหมด
เมื่อเธอเดินผ่านฉันไป
ขึ้นมานั่งบนห้อง
แอบหันกลับไปมอง
เธอหันมา
ฉันหันกลับไป
อยากรู้ชื่อ อยากรู้ชื่อ
วันแล้ววันเล่าฉันเฝ้ามอง
อยากรู้เพียงชื่อ อยากรู้เพียงชื่อ
จะได้เก็บไปเพ้อฝัน
“แซม”
อาจารย์สอนพิเศษผมยาวคนสวยเรียกชื่อนั้น
ฉันหันไปมองว่าใคร
หลังจากนั้นมา ก็มีชื่อนั้นเต็มอยู่ในหัวของฉัน
ฉันเจอเธอในโซเชียลเน็ตเวิร์ค
เธอกล่าวคำทักทาย
โลกมันหมุน ..
ด้วยสีชมพู
เราไม่เคยทัก เราไม่เคยคุย
ฉันมอง เธอหลบตา
เธอมองหน้า ฉันหันหนี
ทำไมทุกอย่างยิ่งกลายเป็นสีชมพู
พอเราคุยกัน
ฉันเข้าหา ฉันพยายามฝ่ายเดียว
ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันเหนื่อยเกินไป
ฉันเดินออกมาจากชีวิตของเธอ
เราเจอกัน เจอกัน
ในสถานที่เดิม ๆ ทุกช่วงระยะเวลาหนึ่งของปี
เรามาเรียนที่นี่เหมือนกัน ทุก ๆ เทอม
ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ
เรื่องของเรา ไม่เคยเปลี่ยนไป
ทุกครั้งที่เจอกัน
รอยยิ้มและสายตาของเธอนั้น
ดูดโลกของฉันไปทั้งใบ
โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ไปแล้วหลายครั้ง
เสียงเตือนข้อความมือถือดัง
หัวใจเต้นโครมครามอีกครั้ง
ยิ้มแล้วกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไป
“เราก็คิดถึงแซมเหมือนกัน : )”
edit @ 20 Nov 2011 16:01:35 by Poet-P

อีกครั้ง
ที่ตกหลุมรัก
ย่อหน้าสุดท้าย
#1 By Near on 2011-11-20 22:23