ท่ามกลางผู้คนมากมายบนท้องถนนสีลมในวันสงกรานต์
สายตาของเราประสานกัน
หัวใจบอกกับฉันให้ได้ยินคำนี้อีกครั้ง
รักแรกพบ
‘เธอ ขอน้ำหน่อย’
ฉันหันไปพร้อมรอยยิ้ม เทน้ำลงกระป๋องแป้งดินสอพอง
‘เห้ย.. ’
ฉันร้องขึ้นมาหลังจากเขาเอาแป้งเย็นเฉียบ เพราะน้ำของฉัน มาแตะที่แก้ม
เขายิ้ม ..
ฉันก็ยิ้ม : )
‘น้องคนนั้นน่ารักว่ะ’
‘กูว่าแม่งยิ่งกว่าน่ารัก เรียกว่าน่ารักสัด ๆ ’
เพื่อนสองคนที่ยืนขายน้ำอยู่ข้าง ๆ ฉันพูดขึ้นพร้อมส่งกระป๋องเบียร์ให้ลูกค้า
ใช่แล้ว .. ฉันกำลังยืนขายเครื่องดื่มและแป้งในวันสงกรานต์ ฉันได้มีโอกาสเป็นครั้งแรกที่ได้เป็นแม่ค้า(จำเป็น)
และโอกาสนี้เอง ที่หยิบยื่นความรักให้ฉัน ,, อีกครั้ง
‘มึงว่าไงวะ’
‘กูก็คิดเหมือนมึงนั่นแหละ ’
เราสามคนฮาขึ้นมาพร้อมกัน ไม่นานนักน้องกลุ่มเดิมก็เดินมา แน่นอนว่าพวกเขาเป็นลูกค้าประจำของร้านเรา
‘เธอ เราช่วย’
น้องคนเดิมเดินเข้ามาจับก้อนน้ำแข็งที่ฉันกำลังจะหย่อนลงไปในถัง
ฉันเงยหน้าขึ้นไป เขาก้มหน้าลงมา
สายตาของเราประสานกัน หน้าเราห่างกันไม่กี่เซนติเมตร
ฉากนั้นฉันจำได้ดี เพราะว่า นอกจากหัวใจของฉันจะเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะแล้ว
เข็มเวลาของฉันยังหยุดเดินไปอีกด้วย ..
‘เธอไม่ใช้บีบีหรอ’
‘อ๋อ ไม่อะเราใช้ไอโฟนมันก็มากพอละ’
‘หรอ …’
ความเงียบที่มุมเล็ก ๆ ระหว่างเราสองคนเกิดขึ้นในเทศกาลสุขสันต์นี้
ทั้ง ๆ ที่เขาชวนคุยแท้ ๆ แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย ..
ในสมองฉันคิดเพียงว่า จะหยุดหรือจะถอย
ถ้าถอยไปโอกาสนี้อาจจะไม่มีอีกแล้ว จะปล่อยเขาให้เป็นเรื่องหนึ่งในความทรงจำวันสงกรานต์งั้นหรอ ..
‘เล่น m ป่าวล่ะ ?’
รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนหน้าเขา ทำให้ฉันรู้คำตอบทันที
‘เล่นสิ เอาเมลล์เธอมาละกัน ’
ระหว่างทางถนนที่แสนไกล
ฉันเดินกลับบ้านพร้อมรอยยิ้มแสนสุขใจ
ค่ำคืนสุดท้ายของวันสงกรานต์กำลังจะหมดไป
แต่เรื่องราวของฉันกับเขา เพิ่งจะเริ่มขึ้นเอง
‘อ้าว เราคิดว่าเธอรุ่นเดียวกับเรา’
‘ห่างกันสามปีแบบนี้เราต้องเรียกพี่มั้ยเนี่ย’
‘โอเค เราไม่เรียกพี่เราเรียกชื่อนะ’
‘ถามทำไม จะเอาไปดูดวงหรอไง’
‘ธีรวัฒน์’
ช่วงเวลาของฉันดูสั้นไป เมื่อเราได้คุยกัน
เวลาหนึ่งชั่วโมง เหมือนผ่านไปไม่กี่นาที
เวลาหนึ่งวัน ช่างแสนมีความหมาย
ฉันเฝ้านับวันเวลาให้ผ่านพ้นไปไวไว
ฉันอยากรู้จักกับเขาไปอีกนานแสนนาน
พอเราได้รู้สึกว่า’ชอบ’ ใครสักคน
ความกลัวก็จะเกิดขึ้น ..
กลัวความต่าง กลัวว่าเขาไม่คิดเหมือนเรา กลัวเรื่องเวลา .. กลัวไปหมด
มันเป็นเรื่องธรรมดา ที่ใคร ๆ ก็คงรู้สึกกัน
ถ้าใคร ๆ เป็นเซต ฉันก็คงเป็นสับเซต
ฉันกลัวเรื่องความต่างของอายุ ..
‘แกคิดมาก สามปีนะไม่ใช่สามสิบปี’
เขาพูดขึ้นมาติดตลก แต่น้ำตาฉันรินไหล
ไม่เป็นฉันตอนนี้ ไม่รู้หรอก ..
ว่าช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้มันไม่ได้มีบ่อยนัก
ฉันแค่อยากให้เขาอยู่ด้วยกันนาน ๆ
เท่านั้นเอง ..
เรานัดเจอกันครั้งแรก หลังจากวันสงกรานต์นั้น
ฉันพยายามแต่งตัวให้ดูเด็กที่สุด
ขนาดส้นสูงที่ฉันรักหนักหนา เรียกได้ว่าเป็นรองเท้าคู่ใจ ฉันยังจำใจโบกมือลา
ใส่รองเท้าทั่วไป ตามแบบที่เด็กใส่กัน
ใช่แล้ว .. ฉันกำลังทำตัวเป็นเด็ก เพราะฉันคุยกับเด็ก
ฉันยอมเปลี่ยนสไตล์ตัวเอง
ทำไมฉันต้องทำถึงขนาดนี้นะ ?
เหตุผลบ้าบออะไรคงไม่สำคัญเท่ากับว่า
ฉันชอบเขามาก ,,แค่นั้นเอง
‘นี่ ถ้าเราให้แหวน ธีจะใส่ไหม ?’
‘ใส่สิ ธีจะใส่จนตายเลย’
ฉันยิ้ม หยิบแหวนขึ้นมา แล้วค่อย ๆ วางแหวนไปที่ลงมือของเขา
‘เก็บไว้ดี ๆ นะ ’
ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้าง ๆ ฉัน ..
บรรยากาศดี ๆ ลมพัดเย็น ๆ รอบตัวเป็นสระน้ำ
ฉันนั่งอยู่บนชั้นออกกำลังกาย ที่คอนโดของเขา
‘แก ไปแทงสนุ้กกันไหม ?’
เหมือนเวลาของฉันหยุดไปชั่วครู่
พอรู้ตัวอีกทีฉันก็ถือไม้และยืนอยู่ข้างโต๊ะสนุ้กเกอร์
เป็นเรื่องใหม่ที่ฉันได้รู้ว่า เขาชอบเล่นสนุ้กมาก
และถ้าเขาชอบ .. ก็แน่นอนได้เลยว่า
ฉันก็ชอบเหมือนกัน
อยากจะรักเธอไปทั้งหัวใจ
อยากจะหยุดเวลาไว้
อยากจะกอดเก็บเธอไว้
อยู่กับฉันผู้เดียว
อยาก .. ฉันทำได้แค่นั้น
เวลาผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่
ฉันซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ .. อาจจะดูโอเวอร์เกินไป
แต่พูดได้เต็มปากเลยว่า
ฉันซื้อมาเพื่อไว้คุยกับเขา ..
ฉันไม่รู้ว่าความรักแท้จริงแล้วคืออะไร
ฉันไม่รู้ว่าเราจะจากกันวันไหน
ฉันไม่รู้ว่าเรื่องของเรามันสั้นยาวเท่าไหร่
แต่ฉันรู้เพียงแค่ว่า ..
ฉันจะพยายามรักษาเรื่องของเราไว้ให้นานที่สุด
และมีสิ่งใดที่ทำให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเขาได้
ฉันจะทำ ..
เพราะวันนี้เขาคือความสุขของฉัน
หากวันนี้มีคนมาถามฉันว่า ความรักคืออะไร
ฉันคงไม่ตอบเป็นนิยาม หรือถ้อยคำพูดใด ๆ
เพราะคำตอบของฉัน ..
จะเป็นชื่อของเขา
ฉันนั่งอยู่ในร้านที่ไม่เคยคิดจะเข้า เป็นร้านไอศกรีมที่ไม่คิดจะลอง
ไอศกรีมผลไม้ ไอศกรีมโยเกิร์ต
แค่คิดก็อี๋แล้ว ..
แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมไอศกรีมร้านนี้ถึงอร่อยกว่าไอศกรีมไหน ๆ บนโลกที่เคยกินมา
หรืออาจจะเป็นเพราะว่า ..
เรานั่งกินไอศกรีมถ้วยเดียวกัน
เขาไปเที่ยวกับเพื่อนหนึ่งอาทิตย์
หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไป
เราคุยกันน้อยลง
เขาไม่มีเวลา ฉันไม่มีเวลา
ฉันต้องไปรับน้องที่มหาวิทยาลัย เขาเปิดเทอม
ฉันเริ่มจะกลายเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผ่านเขามาในชีวิตเขา
และกำลังจะจางหายไป
แต่เขาคงไม่รู้ว่า ..
ไม่ว่าฉันจะหันไปทางไหน หรือมองใคร
ทุกเศษเสี้ยวชิ้นส่วนในหัวใจ ,,
ฉันมีแต่เขา หน้าเขา และชื่อของเขา
ถ้ามีคนบอกว่า ‘อายุเป็นแค่ตัวเลข’
ก็ใช่ … ในบางคู่ ที่เป็นอย่างนั้น เขาอาจจะโชคดีรักกันได้ยั่งยืนยาวนาน
แต่เรื่องของฉันคงเป็นเรื่องที่โชคร้ายไปหน่อย
เราต่างกันเกินไป ฉันโตกว่าเขาเกินไป
เขายังติดเพื่อน ยังมีเรื่องสนุกกับชีวิต มีสิ่งน่าลองท้าทายมากมายในชีวิตมัธยม
ส่วนฉันนั้นขึ้นมหาลัย เจอคนมากมายเช่นกัน
เรื่องราวของเรากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ
ฉันกำลังลังเลว่าฉันควรจะหยุดหรือไปต่อ ..
‘ขอบคุณนะ’
เขาพูดแล้ววางของลงที่โต๊ะ แล้วเดินไปเล่นสนุ้กกับเพื่อน
ไดอารี่ที่ฉันเขียน .. ขวดดอกไม้ที่ฉันตั้งใจซื้อให้ ..
เขาวางกองอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ามันเป็นแค่เศษกระดาษ กับดอกไม้เหี่ยว ๆ ดอกหนึ่ง
ฉันอดทนทั้ง ๆ ที่น้ำตาฉันสามารถพรั่งพรูออกมาได้ในตอนนี้
เขาหันมามองหน้า ฉันยิ้มให้ทำเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้ง ๆที่ในใจ เจ็บแทบเจียนตาย ..
‘เดี๋ยวธีไปส่ง’
ฉันขึ้นแท็กซี่ นั่งติดกับเขา
ระยะทางจากคอนโดเขากับบ้านฉันไม่ไกลกันเท่าไหร่
ฉันอยากจะยืดระยะทาง เพิ่มความยาวของถนนออกไป
ฉันอาจจะได้อยู่กับเขาได้นานกว่านี้ ..
‘แกเป็นอะไรอะ !’
เขาหันมาพูดด้วยน้ำเสียงตกใจมาก ไม่ใช่แค่เสียงแต่หน้าเขาก็ดูช็อคสุด ๆ ด้วย
ฉันเป็นอะไร ? ก็ไม่รู้เหมือนกัน ..
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ฉันแค่ขอจับมือเขา มองออกไปนอกหน้าต่าง
น้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้ มันไหลออกมา และไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
ยิ่งพยายามให้มันหยุดมากเท่าไหร่ ..
มันยิ่งไหลออกมามากเท่านั้น
เฉกเช่นเดียวกับความรัก
‘ทำไม เป็นไรทำไมแกไม่บอก บอกธีสิ ’
สีหน้าของเขาดูแย่มาก
ความรู้สึกของฉันก็เช่นกัน ..
รถขับเคลื่อนไปใกล้ถึงจุดหมาย
ฉันบีบมือเขา จับไว้ ..
จับมือเขาแน่น สายตามองไปที่มือที่เรากำลังสัมผัสกันนั้น
ฉันไม่อยากปล่อยมันออกไป ,,
เพราะฉันรู้ว่า นี่เป็นครั้งแรก ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้จับมือของเขา
และ จะได้นั่งรถด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย
รถจอดอย่างช้า ๆ โชเฟอร์นิ่งไม่พูดอะไร
ทุกอย่างเงียบมาก เงียบจนฉันได้ยินเสียงแอร์ของรถ
ฉันยิ้ม ..
ทั้ง ๆ ที่น้ำตาเปรอะเปื้อนหน้าไปหมด
ฉันค่อย ๆ ปล่อยมือที่จับไว้อย่างช้า ๆ
มองมือ ใบหน้า และดวงตาคู่นั้นอย่างหวงแหน
ฉันยิ้มอีกครั้ง ..
เปิดประตูรถแล้วหันมาบอกกับเขาว่า
‘โชคดีนะธี’
เรื่องราวของเราค่อย ๆ จางหายไป
วันที่เคยแสนดีเปลี่ยนไปเป็นวันหม่นหมอง
ทุกวันเต็มไปความคิดถึง
โลกใบนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำตา
ฉันโทษตัวเองอยู่ทุกวัน
บางที ..
ถ้าแหวนวงนั้นไม่ได้เป็นรูปคนหน้าบึ้ง
ถ้าฉันแต่งตัวให้สวยกว่านั้น
ถ้าฉันเด็กกว่านี้
ถ้าวันนั้นฉันไม่ปล่อยมือของเธอ
ถ้าฉัน ถ้าฉัน ถ้าฉัน ..
มีเหตุเป็นร้อยเป็นพัน
แต่ฉันก็เข้าใจว่าสักวันยังไง
ไม่ว่าฉันจะเลือกทางไหนไปต่อหรือหยุด
.. มันก็ต้องจบอยู่ดี
ฉันเดินผ่านร้านไอศกรีมร้านเดิม หยุดนิ่ง และเดินเข้าไปกดไอศกรีม นั่งลงคนเดียว ที่โต๊ะเดิม ทำไมนะ .. ไอศกรีมถึงไม่อร่อยเหมือนเคย.
